Nakakapangilabot at talagang hindi mo aakalain na may mga taong kayang gumawa ng ganitong
uri ng kalapastanganan sa ating mga yumaong mahal sa buhay. Isang kwento ang kasalukuyang nagpapa-antig at nagbibigay ng kilabot sa mga netizens ngayon tungkol sa isang madilim na sikretong naganap sa loob ng isang tahimik na punerarya.
Sinasabing ang mga lugar na ito ay dapat na maging simbolo ng huling hantungan at respeto para sa mga taong lumisan
na sa ating mundo. Ngunit sa bayan ng Candelaria, Quezon, isang karumal-dumal na gawain ang nabunyag na tila ba isang eksena mula sa isang nakakatakot na pelikulang hindi mo nanaising mapanood.
Ang trahedyang ito ay nagsimula sa isang luma at tila hindi napapansing gusali sa gilid ng isang hindi mataong kalsada na pagmamay-ari ng isang dating balikbayan. Dahil sa layo nito sa mata ng publiko, dito pala itinago ang isang lihim na mas malalim pa kaysa sa hukay na pinaglilibingan ng mga pumanaw na.
Sa loob ng gusaling ito, ang katahimikan ay tila ba nagtatago ng isang malaking kasalanan na ginagawa ng isang taong pinagkakatiwalaan ng pamilya ng mga biktima. Ang bawat sulok ng silid ay saksi sa mga pangyayaring hinding-hindi matatanggap ng sinumang may tamang kunsensya at paggalang sa dangal ng bawat indibidwal.
Kilalanin natin ang pangunahing karakter sa kwentong ito na si Ernesto, isang embalsamador na kilala sa pagiging tahimik at matipid sa pagngiti sa kanyang mga katrabaho. Sa loob ng sampung taon, siya ang nagsilbing kanang-kamay sa pag-aayos ng mga labi ng mga pumanaw na dinadala sa nasabing funeral parlor.
Sinasabing si Ernesto ay nanggaling pa sa isang malayong probinsya sa Visayas at lumuwas lamang ng Luzon dahil sa hirap ng kanyang naging buhay doon. Ngunit sa kabila ng kanyang simpleng anyo, may itinatago pala siyang kakaibang pagnanasa na hindi akma sa kanyang trabaho bilang isang tagapag-ayos ng mga himlay.
Hindi naging madali para sa kanyang mga katrabaho na mahalata ang kanyang masamang ginagawa dahil kadalasan ay siya lamang ang naiiwan tuwing hatinggabi sa lugar. Sanay na siya sa lamig at sa nakakatakot na atmospera ng silid kung saan inihahanda ang mga taong wala nang buhay para sa huling hantungan.
Ngunit ang lahat ay nagbago nang pumasok sa trabaho ang isang mas batang katrabaho na nagngangalang Renato, isang binatang puno ng pangarap na maging isang doktor. Dahil sa kakulangan sa pinansyal, napilitan si Renato na tanggapin ang trabaho sa punerarya habang nag-iipon ng sapat na pera para sa kanyang pag-aaral.
Sa unang tingin, tila maayos ang lahat hanggang sa isang gabi noong Enero ng taong dalawang libo’t labing-walo nang magbalik si Renato sa trabaho para sa susi. Ang hindi niya alam, ang gabing iyon ang magiging simula ng kanyang mga bangungot na hinding-hindi niya malilimutan habambuhay dahil sa kanyang nakita.
Pagpasok niya sa silid kung saan inihahanda ang mga labi, nakita niya si Ernesto na may ginagawang hindi kanais-nais sa labi ng isang babaeng kliyente. Ang bawat galaw ni Ernesto ay tila ba nagpapakita ng isang uri ng kasabikan na hindi dapat maramdaman para sa isang taong wala nang kakayahang lumaban.
Nanigas sa kinatatayuan si Renato habang pinagmamasdan ang kawalan ng galang ni Ernesto sa himlay ng babaeng nasa ibabaw ng mesa noong mga sandaling iyon. Hindi niya maipaliwanag ang halo-halong emosyon ng takot, galit, at pandidiri sa kanyang nasaksihan sa loob ng tahimik at madilim na silid na iyon.
Imbes na humingi ng paumanhin, tinapatan pa ni Ernesto ng banta ang mas batang katrabaho at sinabing wala itong pakialam sa kung ano man ang kanyang ginagawa. Sinabi pa ni Ernesto na alam niya kung saan nakatira si Renato kaya dapat lamang itong manahimik kung ayaw niyang may masamang mangyari sa kanya.
Dahil sa takot sa kanyang kaligtasan, napilitan si Renato na itago ang sikretong ito sa loob ng mahabang panahon habang patuloy na nagtatrabaho sa tabi ng halimaw. Ang bawat araw ay naging parang parusa para sa kanya dahil alam niyang may nagaganap na kalapastanganan tuwing wala nang ibang tao sa gusali.
Ang mga gabi ni Renato ay napuno ng mga panaginip kung saan ang mga yumaong kababaihan ay tila ba humihingi ng tulong at katarungan sa kanya. Nagigising siyang pawis na pawis at mabilis ang tibok ng puso dahil sa bigat ng kunsensya na hindi niya magawang isumbong ang katotohanan sa mga awtoridad.
Marami pang pagkakataon na nakikita ni Renato ang mga hindi maipaliwanag na galos at marka sa mga labi ng mga dalagitang dinadala sa kanilang punerarya. Alam niyang gawa iyon ni Ernesto ngunit ang malamig na titig ng embalsamador ay sapat na para itikom ang bibig ng binatang takot na mapahamak.
Lalong naging masidhi ang kanyang nararamdamang galit nang may dalhin sa kanilang lugar ang labi ng isang buntis na kliyente na pumanaw rin dahil sa sakit. Nakita niya ang kawalan ng awa ni Ernesto na tila ba hindi man lang nangingimi sa kanyang ginagawang paglapastangan sa mga taong dapat ay pinapahalagahan.
Dahil hindi na niya masikmura ang amoy ng gamot at ang presensya ng kanyang masamang katrabaho, nagpasya si Renato na lumipat muna ng trabaho sa Maynila. Akala niya ay matatakasan na niya ang mga imahe ng kalapastanganan ngunit ang tadhana ay may ibang plano para sa kanya at sa kanyang pamilya.
Isang araw habang nasa Maynila, nabasa ni Renato sa social media ang tungkol sa pagkawala ng buhay ng kanyang paboritong pinsan dahil sa isang aksidente sa kalsada. Ang masakit pa rito, nabalitaan niyang sa mismong puneraryang pinagtatrabahuhan niya dinala ang labi ng kanyang mahal na pinsan para ihanda sa burol.
Dito na nanginig ang buong katawan ni Renato dahil alam niya ang ugali ni Ernesto at ang hilig nitong paglapastanganin ang mga magagandang himlay ng mga kababaihan. Hindi siya nag-atubili at agad na sumakay ng bus pauwi sa Quezon upang protektahan ang kanyang pinsan mula sa mga kamay ng halimaw na embalsamador.
Pagdating niya sa lugar, agad niyang naramdaman ang bigat ng atmospera at ang takot na baka huli na ang lahat para sa kanyang mahal na pinsan. Nakita niya si Ernesto na tila ba kampante lamang, ngunit ang bawat tingin nito ay may halong pambabastos sa labi ng kanyang kadugo na nasa kabaong.
Dahil hindi na niya kayang manahimik, kinausap ni Renato ang kanyang mga tiyuhin at isiniwalat ang lahat ng kanyang nalalaman tungkol sa mga gawain ni Ernesto. Bagama’t noong una ay hindi makapaniwala ang mga magulang, ang seryosong mukha ni Renato ang nagkumbinsi sa kanila na kailangan nilang magsagawa ng masusing pagsusuri.
Dinala nila ang usapin sa mga pulis at humiling ng isang espesyal na pagsusuri mula sa mga eksperto upang malaman kung may naganap na paglapastangan sa labi. Ang resulta ng pagsusuri ay nagkumpirma sa mga hinala ni Renato, at doon na sumabog ang galit ng buong pamilya laban sa embalsamador na walang kunsensya.
Ngunit dito rin nalaman ng publiko ang isang nakakalungkot na katotohanan: wala pa palang tiyak na batas sa ating bansa na nagpaparusa sa ganitong uri ng gawain. Dahil ang biktima ay wala nang buhay, hindi ito maituturing na krimen sa ilalim ng mga karaniwang batas na ating ginagamit para sa mga taong buhay pa.
Dahil sa butas na ito sa ating sistema, hindi pormal na nakulong si Ernesto sa kabila ng kanyang karumal-dumal na ginawa sa labi ng maraming kababaihan sa Quezon. Natanggal lamang siya sa trabaho at agad na naglaho na parang bula upang takasan ang galit ng mga pamilyang kanyang nilapastangan ang mga himlay.
Ang pamilya ng pinsan ni Renato ay naiwang luhaan at puno ng hinagpis dahil tila ba hindi sapat ang hustisyang nakuha nila mula sa ating mga batas. Pakiramdam ni Renato ay nabigo siya sa kanyang tungkulin na protektahan ang mga kliyente at ang kanyang sariling kadugo mula sa kamay ng isang masamang tao.
Ngunit ang kwento ay hindi nagtatapos doon dahil sinasabing may katarungan pa rin na nanggagaling sa itaas para sa mga taong tila nakakalusot sa batas ng tao. Makalipas ang ilang buwan, nabalitaan na lamang ni Renato na natagpuan si Ernesto sa isang pampublikong ospital sa kalapit na probinsya sa Batangas.
Sinasabing tinamaan si Ernesto ng isang napakabihirang uri ng impeksyon sa balat na kung tawagin ay “flesh-eating disease” na unti-unting kumakain sa kanyang katawan. Ang kanyang laman ay unti-unting nabubulok habang siya ay buhay pa, isang kalagayang tila ba sumasalamin sa kanyang mga ginawa sa mga yumaong labi.
Ayon sa mga medikal na eksperto, maaaring nakuha ni Ernesto ang impeksyong ito mula sa kanyang madalas na physical contact sa mga labi na hindi maayos ang kundisyon. Ang mismong mga himlay na kanyang nilapastangan ang tila naging instrumento upang singilin siya sa kanyang mga kasalanan noong siya ay malakas pa.
Walang pamilyang bumisita sa kanya at wala ring kaibigang nakiramay habang siya ay naghihirap sa loob ng charity ward ng nasabing ospital sa probinsya. Ang bawat sandali ng kanyang paghihirap ay naging saksi sa isang uri ng hustisya na hindi kayang ibigay ng mga papel at dokumento sa loob ng korte.
Bago matapos ang taong dalawang libo’t dalawampu, tuluyan nang lumisan sa mundo si Ernesto sa gitna ng matinding sakit at ang kanyang katawan ay halos hindi na makilala. Inilibing siya sa isang mass grave kasama ang mga taong walang pagkakakilanlan, na tila ba isang parusa sa kanyang kawalan ng galang sa iba.
Nang mabalitaan ito ni Renato, hindi siya nakaramdam ng kagalakan kundi isang uri ng kapayapaan sa kanyang isipan na sa wakas ay tapos na ang lahat. Hindi na siya muling binabangungot at alam niyang ang kanyang pinsan at ang iba pang mga biktima ay matahimik na ngayon sa kanilang huling hantungan.
Ang kwentong ito ay nagsilbing isang malaking aral para sa ating lahat tungkol sa kahalagahan ng integridad at respeto, kahit sa mga taong wala na sa ating tabi. Ang bawat trabaho, gaano man ito kahirap o kadiwara, ay dapat na ginagawa nang may dangal at pagpapahalaga sa ating kapwa-tao at sa Maylikha.
Sinasalamin din nito ang matinding pangangailangan na repasuhin ang ating mga batas upang mabigyan ng sapat na proteksyon ang dangal ng ating mga yumaong mahal sa buhay. Hindi dapat hayaan na ang mga katulad ni Ernesto ay makalusot lamang dahil sa mga kakulangan sa ating kasalukuyang sistema ng hustisya sa bansa.
Para sa mga netizens na sumusubaybay sa kwentong ito, ang naging sinapit ni Ernesto ay isang malinaw na mensahe na ang karma ay totoo at hinding-hindi natutulog. Maraming mga komento ang nagpapahayag ng kanilang pangingilabot ngunit kasabay nito ay ang pasasalamat na nabigyan din ng katarungan ang mga biktima sa huli.
Isang netizen ang nag-comment ng, “Naiyak ako sa tapang ni Renato, isipin mo yung bigat ng kunsensya na dinala niya para lang maprotektahan ang dangal ng mga babae.” Talaga namang kahanga-hanga ang naging paninindigan ng binatang ito kahit na nanganib ang kanyang sariling buhay dahil sa mga banta ng kanyang katrabaho.
“Sana ay maging babala ito sa lahat ng mga nagtatrabaho sa mga punerarya na huwag abusuhin ang tiwala ng mga pamilyang naglulusa,” dagdag pa ng isa pang netizen. Ang pagtitiwala ng mga naiwang pamilya ay napakahalaga at hindi dapat ito ginagamit para sa mga pansariling pagnanasa na hindi akma sa ating kultura.
Marami ring mga kababaihan ang nagpahayag ng kanilang takot na baka mangyari rin ito sa kanilang mga mahal sa buhay kapag sumapit ang kanilang huling sandali sa mundo. Ang kwentong ito ay nagbukas ng mga mata ng marami tungkol sa mga panganib na maaaring itago sa likod ng mga saradong pinto ng mga establisimento.
Ang emosyonal na epekto ng kwentong ito ay ramdam na ramdam sa bawat share at reaksyon ng mga netizens sa iba’t ibang social media platforms sa kasalukuyan. Hindi lamang ito isang simpleng balita kundi isang paalala na ang bawat buhay, maging ito ay buhay pa o pumanaw na, ay may karapatang irespeto.
Para sa mga ka-showbiz at mga ka-netizens, ano nga ba ang inyong opinyon tungkol sa naging desisyon ni Renato na manahimik muna bago tuluyang isumbong ang katotohanan? Maiintindihan ba natin ang kanyang takot o dapat ba ay mas maaga siyang kumilos para maiwasan ang mas marami pang biktima sa loob ng punerarya?
Isang malaking hamon din ito para sa mga may-ari ng mga funeral businesses na mas maging mapanuri sa pagtanggap ng mga empleyadong hahawak sa mga sensitibong bahagi ng trabaho. Ang background check at regular na monitoring ay napakahalaga upang masiguro ang kaligtasan at dignidad ng lahat ng mga kliyenteng lumalapit sa kanila.
Ang kwento ni Renato at Lyn ay mananatiling isang paalala sa mga taga-Quezon at sa buong bansa na ang katarungan ay maaaring magtagal ngunit hinding-hindi ito mawawala. Ang bawat luha ng pamilyang Isidro ay tila ba napalitan ng isang uri ng hustisya na tanging ang langit lamang ang nakakaalam kung paano ibibigay.
Sa kasalukuyan, si Renato ay namumuhay na nang tahimik sa Maynila at nagtatrabaho bilang isang bagger sa isang grocery store kung saan malayo siya sa amoy ng punerarya. Pinili niyang huwag nang bumalik sa dati niyang propesyon dahil sa trauma na iniwan nito sa kanyang murang isipan at pagkatao.
Paminsan-minsan ay bumabalik siya sa probinsya upang dalawin ang himlay ng kanyang pinsang si Lyn at mag-alay ng mga bulaklak bilang tanda ng kanyang walang hanggang pag-alala. Ang bawat dalaw niya ay puno ng pasasalamat dahil kahit papaano ay nagawa niyang linisin ang pangalan at dangal ng kanyang mahal na pinsan.
Tunay ngang ang buhay ay puno ng mga misteryo at mga pagsubok na susukat sa ating katatagan at sa ating pananalig sa katarungan ng Poong Maykapal sa ating buhay. Ang kwentong ito ay magsisilbing inspirasyon sa lahat na huwag matakot na sabihin ang katotohanan, gaano man ito kahirap o gaano man kalakas ang kalaban.
Huwag nating hayaan na ang mga halimaw sa ating lipunan ay magpatuloy sa kanilang masasamang gawain nang dahil lamang sa ating pananahimik at kawalan ng pakialam sa kapwa. Ang bawat isa sa atin ay may boses at may kakayahang maging instrumento ng pagbabago at katarungan sa ating mga sariling komunidad sa bansa.
Maraming salamat sa inyong pagbabasa at pagsusubaybay sa mga kwentong ganito na naglalayong magmulat ng isipan at magbigay ng aral sa ating mga pang-araw-araw na buhay. Manatiling ligtas at laging maging mapagmatyag sa inyong paligid upang maiwasan ang mga trahedyang tulad ng sinapit ng ating mga biktima sa kwentong ito.
Kaya naman mga Kabsat, huwag kalimutang i-like at i-share ang artikulong ito upang mas marami pa ang makaalam sa katotohanan at maging babala sa lahat ng ating mga kababayan. Ang inyong boses ay mahalaga, kaya mag-comment na sa ibaba at ibahagi ang inyong mga saloobin tungkol sa nakakapangilabot na trahedyang ito sa Quezon.
Hanggang sa susunod na kwento ng katarungan, karma, at pag-asa na magbibigay sa inyo ng inspirasyon at kilabot sa bawat pagbasa ninyo sa aming mga in-depth articles dito. Tandaan, ang katarungan ay hindi laging nasa papel, minsan ito ay nasa mga pangyayaring tanging tadhana lamang ang nakakaalam kung paano tayo sisingilin.
Hustisya para sa lahat ng mga biktima at nawa ay magsilbi itong paalala na ang ating mga yumaong mahal sa buhay ay karapat-dapat sa ating pinakamataas na paggalang at pagmamahal. Magkaisa tayo sa pagpapanatili ng dangal ng bawat Pilipino, buhay man o nasa kanilang huling himlay sa ilalim ng ating mahal na lupa.
Ano ang inyong masasabi sa karma na dumating kay Ernesto? Karapat-dapat ba ang kanyang naging hantungan o mayroon pa ba kayong ibang naiisip na mas akmang parusa para sa kanya? Ang inyong mga komento ay aming inaabangan upang magkaroon tayo ng isang makabuluhang diskusyon tungkol sa mga butas sa ating batas sa bansa.
Muli, maraming salamat sa inyong suporta at sa inyong pagtitiwala sa aming mga balita na puno ng emosyon at katotohanan para sa lahat ng mga Pilipino sa buong mundo. Manatiling konektado sa amin para sa mas marami pang updates at mga viral na kwentong tiyak na magpapa-antig sa inyong mga puso at isipan ngayon.
Mag-ingat po tayong lahat at laging isaisip na may Diyos na nakatingin sa lahat ng ating ginagawa, maliit man o malaki, sa dilim man o sa liwanag. Ang bawat hakbang natin ay may katumbas na bunga, kaya piliin nating laging gumawa ng mabuti at irespeto ang bawat isa sa lahat ng pagkakataon.