Sino ba naman ang hindi mapapalingon kapag narinig mo ang isang boses na akala mo ay nanggaling pa sa baul ng mga klasikong plaka ng iyong lolo at lola? Sa mundo ng Eat Bulaga, sanay na tayo sa mga sorpresang hatid ng kanilang mga segments, ngunit tila iba ang naging tama ng isang performance kamakailan sa “The Clones Open.” Isipin mo, kilalang-kilala ka na bilang “ka-voice” ng legendary crooner na si Matt Monro—iyung tipong suave, mababa, at nakakarelaks ang boses—tapos bigla kang babanat ng kanta ng Bee Gees! Oo, Bee Gees na kilala sa matataas na falsetto at emosyonal na birit. Talagang mapapanganga ka na lang, at ganyan nga ang nangyari nang sumalang si Rouelle Carino sa entablado. Hindi lang ang audience ang nagulat, kundi pati na rin ang nag-iisang Henyo Master na si Joey de Leon.
Kilalanin natin si Rouelle Carino, ang lalakeng naging usap-usapan ngayon sa social media at sa mga umpukan ng mga mahihilig sa musika. Bago ang performance na ito, nakaukit na sa isipan ng marami na siya ang “reinkarnasyon” ng boses ni Matt Monro sa Pilipinas. Kung pamilyar ka sa mga kantang tulad ng “Portrait of My Love” o “Walk Away,” alam mo ang bigat at lambing na hinihingi ng ganitong genre. Hindi ito basta-basta nagagaya ng kung sino lang. Kailangan dito ng puso, ng tamang timpla ng hangin, at ng “old soul” na vibe. Dito nakilala si Rouelle. Dito siya humakot ng tagahanga. Kaya naman laking gulat ng lahat nang sa kanyang pagsalang sa “The Clones Open,” pinili niyang lilihis sa kanyang nakasanayan. Isang desisyong maituturing na “make or break” sa isang kompetisyon.
Bakit nga ba Bee Gees? Sa unang tingin, parang napakalayong talon nito mula kay Matt Monro. Ang Bee Gees ay simbolo ng isang era ng disco, pop, at soft rock na punong-puno ng intricate harmonies at, syempre, ang kanilang signature high notes. Para sa isang baritone na tulad ni Rouelle, ang pag-awit ng kanta ng Bee Gees ay parang pagsuong sa isang gyera na iba ang dala mong sandata. Pero dito lumabas ang tunay na galing ng isang alagad ng sining. Hindi niya ito inawit para lang magpakitang-gilas o bumirit nang walang saysay. Inawit niya ito nang may respeto, kontrol, at sariling interpretasyon na nagbigay ng bagong kulay sa kanta.
Habang nagsisimula ang intro ng kanta, ramdam mo ang tensyon sa studio. Mapapaisip ka, “Kaya ba niya ‘to? Hindi ba siya pipiyok? Hindi ba mawawala ang charm ni Matt Monro?” Pero sa unang bitaw pa lang niya ng salita, tila hinawi ang lahat ng pagdududa. Malinis. Swabe. At higit sa lahat, nandoon pa rin ang kanyang identidad kahit ibang estilo na ang kanyang kinakanta. Hindi siya nagtunog pilit na nanggagaya lang ng falsetto; bagkus, ipinakita niya na ang kanyang boses ay isang instrumentong kayang tumugtog ng iba’t ibang tunog depende sa hinihingi ng pagkakataon.
Ang reaksyon ng mga Dabarkads sa studio ay hindi matatawaran. Mula sa tahimik na pakikinig, unti-unting napalitan ito ng palakpakan at hiyawan. Iba kasi ‘yung gulat na may halong paghanga. ‘Yung tipong hindi mo inaasahan na may itinatago palang ganitong “bala” ang kalahok. Sa mga singing contest, madalas tayong makakita ng mga biritero at biritera, pero bihira ang nagpapakita ng ganitong klaseng versatility. Ipinakita ni Rouelle na hindi siya “one-trick pony” o isang mang-aawit na iisa lang ang kayang gawin. Siya ay isang tunay na vocalist na handang sumubok at mag-explore ng iba’t ibang teritoryo ng musika.
Ngunit ang pinaka-inaabangang reaksyon ay mula sa mga hurado, lalo na kay Joey de Leon. Alam nating lahat na si Joey ay hindi basta-basta napapahanga. Siya ay isang haligi ng industriya, isang kompositor, at saksi sa pag-usbong at paglubog ng maraming bituin sa loob ng ilang dekada. Kapag si Joey ang nagsalita, alam mong may bigat ito. At sa pagkakataong ito, kitang-kita sa kanyang mga mata ang pagkamangha. Hindi ito yung simpleng “good job” lang. Ito ay pagkilala sa tapang at talino ng kalahok.
Ayon sa mga nakasaksi at sa naging takbo ng kwento, ang komento ni Joey ay tumutukoy sa lalim ng interpretasyon ni Rouelle. Napansin ng Henyo Master na hindi lang basta kinanta ni Rouelle ang lyrics; inintindi niya ang bawat linya. Ang Bee Gees, sa kabila ng kanilang kasikatan sa disco, ay kilala rin sa mga awiting may malalim na emosyon at kwento. At nakuha ni Rouelle ang pusong iyon. Para sa isang beteranong tulad ni Joey, ang makakita ng isang contestant na may ganitong klaseng maturity sa pag-perform ay isang “breath of fresh air.”
Hindi rin maikakaila ang impluwensya ng Eat Bulaga sa mga ganitong pagkakataon. Ang segment na “The Clones” ay hindi lang basta paligsahan ng panggagaya. Ito ay isang entablado na nagbibigay-daan sa mga talents na madalas ay hindi nabibigyan ng spotlight sa mainstream media. Dito, hindi importante kung sikat ka o hindi, ang mahalaga ay kung may ibubuga ka. At si Rouelle, sa pamamagitan ng kanyang performance, ay nagpatunay na ang talentong Pinoy ay world-class at kayang-kayang makipagsabayan sa mga hamon ng iba’t ibang genre.
Pag-usapan naman natin ang teknikal na aspeto ng kanyang pagkanta. Ang transisyon mula sa mababang rehistro ni Matt Monro patungo sa mas mataas na range ng Bee Gees ay nangangailangan ng matinding vocal control. Kung hindi ka sanay, maaari kang “mabulunan” o mawala sa tono. Pero si Rouelle, tila sisiw lang sa kanya ang transition. Ipinapakita nito ang kanyang dedikasyon sa ensayo. Malamang ay ilang gabi niyang pinag-aralan ito, kinabisado ang bawat hinga, bawat kumpas, para masigurong pagtapak niya sa stage, pulido ang lahat.
Ang ganitong performance ay nagpapaalala sa atin kung bakit tayo mahilig manood ng Eat Bulaga. Ito ‘yung mga “magic moments” na hindi scriptted. ‘Yung mga sandaling bigla ka na lang mapapahinto sa ginagawa mo, mapapatitig sa TV (o sa cellphone), at mapapasabing, “Wow, ang galing!” Ito ‘yung klase ng entertainment na tumatatak sa puso ng mga manonood dahil totoo at hindi pilit. Si Rouelle Carino, sa sandaling iyon, ay hindi lang isang contestant; siya ay naging bituin na nagniningning sa sarili niyang liwanag.
Sa social media, agad na nag-viral ang mga clips ng kanyang performance. Kanya-kanyang share at comment ang mga netizens. Marami ang nagsasabing kinilabutan sila. May mga nagkomento na, “Akala ko Matt Monro lang ang kaya niya, grabe pwede pala sa Bee Gees!” Ang iba naman ay nagsasabing dapat siyang bigyan ng album o more projects dahil sayang ang ganda ng boses. Ito ang kapangyarihan ng internet ngayon; ang isang magandang performance ay mabilis na kumakalat at umaabot sa iba’t ibang panig ng mundo.
May mga nagsasabi rin na ang ginawa ni Rouelle ay isang “masterclass” sa pagpili ng kanta. Sa mga contest, madalas na payo ay “play to your strengths.” Pero minsan, ang paglabas sa comfort zone ang nagpapanalo sa iyo—hindi man sa tropeo, kundi sa respeto ng mga tao. Ang tapang na ipinakita niya ay nagsilbing inspirasyon sa iba pang aspiring singers na huwag matakot sumubok ng bago. Na okay lang mag-eksperimento basta’t nandoon ang respeto at paghahanda.
Ano naman ang implikasyon nito sa karera ni Rouelle? Siguradong mas marami na ang mag-iimbita sa kanya sa mga events. Ang versatility na ipinakita niya ay magbubukas ng maraming pinto. Hindi na lang siya “imitator” kundi isang ganap na performer na kayang aliwin ang iba’t ibang klase ng audience. Mula sa mga lola at lolo na gusto ng classics, hanggang sa mga tito at tita na lumaki sa tugtugan ng Bee Gees, kuha niya ang kiliti ng masa.
Balikan natin ang reaksyon ni Joey de Leon. Bakit nga ba mahalaga ang kanyang opinyon? Si Joey ay kilala sa kanyang matalas na dila at matalas na isip. Hindi siya nagbibigay ng papuri kung hindi ito deserve. Kaya naman kapag siya ay pumalakpak at nagbigay ng magandang komento, alam mong “legit” ang galing mo. Para kay Rouelle, siguradong isa ito sa mga moments na hinding-hindi niya makakalimutan—ang mapahanga ang isang institusyon sa industriya.
Hindi rin natin pwedeng isantabi ang papel ng musika sa ating buhay. Ang mga kantang tulad ng sa Bee Gees at Matt Monro ay may dalang nostalgia. Ibinabalik tayo nito sa mga panahong mas simple ang buhay. At kapag narinig natin itong kinakanta ng isang bagong henerasyon tulad ni Rouelle, parang nagkakaroon ng tulay ang nakaraan at kasalukuyan. Ipinapaalala nito sa atin na ang magandang musika ay walang kakupas-kupas, lalo na kung aawitin ng may puso.
Sa huli, ang kwento ni Rouelle Carino sa Eat Bulaga ay kwento ng tagumpay ng bawat nangangarap na Pilipino. Ipinakita niya na sa pamamagitan ng sipag, talento, at lakas ng loob, kaya nating abutin ang mga bituin. Hindi hadlang ang kung anong label ang nakadikit sa atin (tulad ng pagiging “ka-voice” lang). Kaya nating gumawa ng sarili nating pangalan at tatak.
Kaya naman, mga Kapuso at Dabarkads, patuloy nating subaybayan ang journey ni Rouelle. Siguradong marami pa siyang ibubuga. At sa mga hindi pa nakapanood ng video, naku, hanapin niyo na dahil siguradong mapapabilib din kayo! Iba talaga ang galing ng Pinoy!
Ano sa tingin niyo mga bes? Agree ba kayo na pang-world class ang boses ni Rouelle? Napanood niyo rin ba ang episode na ito? Kung ikaw ang hurado, bibigyan mo rin ba siya ng perfect score? I-comment na ang inyong mga reactions at ‘wag kalimutang i-share ang good vibes na ito sa inyong mga friends! Malay niyo, may kaibigan kayong kailangan ng ganitong klaseng inspirasyon ngayon. Tara na at mag-ingay sa comment section!