Sa gitna ng tumitinding tensyong geopolitikal sa Middle East na nagbabantang magpahinto sa pandaigdigang daloy ng krudo, isang balita ang nagbigay ng matinding ingay at pag-asa sa mga Pilipino.
Matapos ang mahigit isang dekada ng pananahimik sa ugnayang pang-enerhiya sa pagitan ng Maynila at Moscow, opisyal nang dumaong sa baybayin ng Pilipinas ang isang dambuhalang oil tanker na naglalaman ng 100,000 tonelada ng ESPO blend crude oil mula sa Kozminoport, Russia.
Ang kaganapang ito ay hindi lamang basta transaksyon; ito ay isang estratehikong paggalaw ng administrasyon upang protektahan ang bansa mula sa nakaambang pagbagsak ng ekonomiya dahil sa krisis sa langis.
Mula pa noong taong 2011, hindi na nakitaan ang Pilipinas ng ganitong kalaking importasyon mula sa Russia. Ang pagdating ng suplay na ito ay itinuturing na “magandang balita” sa panahong ang presyo ng bilihin ay tila hindi na maabot ng ordinaryong mamamayan.
Ngunit sa likod ng balitang ito ay ang mas malalim na usapin tungkol sa seguridad ng ating enerhiya at ang kakayahan ng ating gobyerno na tumayo sa sariling mga paa nang hindi umaasa sa mga pribadong korporasyon.
Ang National Energy Emergency at ang Karera Laban sa Oras
Hindi na maitatago ang kaba ng marami sa posibilidad na umabot sa Php105 ang kada litro ng diesel sa mga susunod na linggo. Ang banta ng pagsasara ng Strait of Hormuz—ang pangunahing daanan ng langis sa mundo—ay naglagay sa Pilipinas sa isang delikadong posisyon.
Dahil halos lahat ng ating suplay ay nanggagaling sa Middle East, anumang gulo doon ay direktang sumasakal sa leeg ng ating transportasyon at mga planta ng kuryente.
Bilang tugon, idineklara ng Pangulo ang National Energy Emergency. Ang layunin? Putulin ang nakalulunod na “red tape” at pabilisin ang bawat galaw ng mga opisyal.
Sa ilalim ng deklarasyong ito, ang mga dokumentong dati ay inaabot ng buwan bago maaprubahan ay kailangang matapos sa loob ng ilang araw o oras lamang. Ito ay isang “all-out war” laban sa krisis upang masiguro na ang bawat patak ng langis na dumating, gaya ng mula sa Russia, ay agad na makakarating sa mga nangangailangan.
Ang Masakit na Katotohanan ng Ating Oil Reserve
Sa kabila ng pagdating ng Russian oil, isang masakit na katotohanan ang muling naungkat: ang Pilipinas ay walang sariling pambansang reserba ng langis (National Oil Reserve).
Sa loob ng mahabang panahon, hinayaan ng mga nakaraang administrasyon na mapunta sa kamay ng mga pribadong kumpanya ang kontrol sa imbakan at presyo. Ang Petron, na dati ay pag-aari ng gobyerno at nagsilbing “mother company” upang magbalanse ng presyo, ay matagal nang isinapribado.
Dahil dito, ang gobyerno ay tila naging “taga-masid” na lamang habang ang mga dambuhalang kumpanya ay nagdidikta ng presyo sa merkado. Ang kawalan ng malalaking storage facilities ay nagiging hadlang upang makapag-imbak tayo ng murang langis kapag mababa ang presyo sa world market.
Ang pagdating ng suplay mula sa Russia ay isang paalala na kailangan nating muling itayo ang ating pundasyon sa enerhiya upang hindi tayo palaging nakadepende sa awa ng ibang bansa at sa tubo ng mga pribadong sektor.
Radikal na Solusyon: Pagbawi sa Industriya?
Dahil sa bigat ng sitwasyon, lumulutang na ang mga radikal na mungkahi mula sa mga mambabatas at eksperto. Isa na rito ang posibleng pag-takeover ng gobyerno sa mga pasilidad ng langis at maging sa mga gasolinahan habang nasa ilalim ng National Energy Emergency.
Ang ideya ay simple ngunit matapang: kung hindi kayang kontrolin ng mga pribadong kumpanya ang presyo para sa kapakanan ng publiko, ang gobyerno na ang hahawak nito.
Kasama rin sa mga tinitingnang opsyon ang pagpapatupad ng “price freeze” hindi lamang sa petrolyo kundi pati na rin sa mga pangunahing bilihin upang maprotektahan ang mga konsyumer mula sa mga mapagsamantala.
Ayon kay Secretary Sharon Garen, tinitingnan na ang lahat ng legal at teknikal na aspeto upang mas mapalalim pa ang pakikipagtulungan sa Russia at iba pang alternatibong mapagkukunan ng enerhiya.
Isang Aral Para sa Kinabukasan
Ang pagdating ng 100,000 toneladang langis mula sa Russia ay isang mahalagang tagumpay, ngunit ito ay simula pa lamang. Ipinapakita nito na sa tamang diskusyon, matalinong diplomasya, at political will, may paraan upang makahanap ng lunas sa krisis.
Ngunit ang mas malaking tanong na kinakaharap ng bansa ay ito: Hahayaan pa ba nating maulit ang pagkakamali ng nakaraan kung saan tayo ay walang kontrol sa sarili nating pangangailangan?
Ang hamon sa kasalukuyang administrasyon ay hindi lamang ang pagpapadating ng langis kundi ang pagbuo ng isang sistema kung saan ang gobyerno ay may direktang kontrol sa enerhiya. Sa huli, ang seguridad ng bansa ay nakasalalay sa ating kakayahang tumayo nang mag-isa sa gitna ng unos.
Ang tulong mula sa Russia ay isang pintong nagbubukas, ngunit ang susi sa tunay na kalayaan sa enerhiya ay nasa ating sariling mga kamay.
Kayo, mga kababayan, pabor ba kayo na muling hawakan ng gobyerno ang mga kumpanya ng langis tulad ng Petron upang masiguro ang murang presyo? O sa tingin niyo ay sapat na ang pakikipag-alyansa sa mga bansang tulad ng Russia? Ang inyong opinyon ay mahalaga sa pagbuo ng ating kinabukasan.